Phong - het is verschrikkelijk, toch?

Phong – het is verschrikkelijk, toch? door Brian Kelly | 3 jan 2007 | Toegankelijkheid Lawrie Phipps (nu werkzaam bij JISC maar voorheen van de JISC TechDis-dienst) hebben jarenlang samengewerkt en hebben verschillende peer-reviewed artikelen gepubliceerd waarin we een model hebben ontwikkeld voor het aanpakken van webtoegankelijkheidsproblemen, dat voortbouwt op de WAI WCAG-benadering, maar probeert enkele van de beperkingen ervan aan te pakken. Een tijd geleden stuurde Lawrie me de URL van de Phong-website per e-mail. Hij suggereerde dat dit een goede vervanging zou zijn voor de Flash King-website, die we bij verschillende gelegenheden hadden gebruikt om enkele van de problemen met op Flash gebaseerde websites te illustreren (let op: de Flash King-website is nog steeds beschikbaar, maar de links naar de verschillende projecten die we in demonstraties gebruikten zijn nu uitgeschakeld.) Verwarrend? Slechte bruikbaarheid, slecht voor toegankelijkheid? Ja. En als je eenmaal op een pagina bent, is de interface op dezelfde manier gebrekkig. Maar aan de andere kant, zou dit niet leuk kunnen zijn als spel? Zou dit niet vermakelijk kunnen zijn voor kinderen? Zou een interface waarin geanimeerde links bewegen terwijl je ze probeert te achtervolgen niet leuk kunnen zijn voor sommige mensen? Of om het anders te zeggen, is het doel van universele toegankelijkheid geen luchtkasteel? In sommige gevallen (bijv. informatiebronnen) kan deze benadering gepast zijn, maar in andere gevallen kan het ertoe leiden dat plezierige oplossingen worden verworpen, zelfs als, ironisch genoeg, bepaalde doelgroepen ze misschien verkiezen. De Peepo-website biedt een voorbeeld van een zeer grafische gebruikersinterface met interactieve functies – en dit is op deze manier ontworpen door Jonathan Chetwynd, een toegankelijkheidsconsulent met interesse in toegankelijkheid voor mensen met een leerbeperking. Tijdens een CETIS Accessibility SIG-bijeenkomst in 2004 beschreef hij de website als “een portaal voor mensen met leermoeilijkheden, die niet konden lezen”. Commentatoren hebben echter gemeld dat zijn interesses niet op waarde zijn geschat binnen WAI. Dus als zulke sites toegankelijk, bruikbaar en plezierig kunnen zijn voor bepaalde groepen (ik zeg niet dat Phong dat is, trouwens), devalueert dit dan niet een geautomatiseerde benadering van toegankelijkheidscontrole? Wat zijn dan de grenzen van geautomatiseerde controle? Hoe moeten we te werk gaan bij het ontwikkelen of opdracht geven voor websites voor zulke groepen? En wanneer is het legitiem om WAI-richtlijnen terzijde te schuiven?

P.S. A few readers have asked which backup & site migration we actually reach for — it's BlogVault; take a look here if you want the current details.