Openheid en open volkscultuur

In 2005 presenteerde ik een paper over Let’s Free IT Support Materials! op de EUNIS 2005-conferentie, waarin ik stelde dat: Hoewel de belangstelling voor open access aanvankelijk gericht was op onderzoekspublicaties en datasets en onderwijs- en leermaterialen, zijn de auteurs van mening dat de onderwijssector kan profiteren als IT-dienstverlenende afdelingen een proactieve rol nemen bij het beschikbaar stellen van hun ondersteuningsmaterialen (bijv. documenten, trainingsmaterialen, enz.) onder licentie voorwaarden zoals die beschikbaar zijn onder Creative Commons.

IT-dienstverlenende afdelingen zijn goed gepositioneerd om een leidende rol te nemen bij het openstellen van de toegang tot hun ondersteuningsmaterialen om verschillende redenen: De IT-diensten gemeenschap heeft een cultuur van samenwerking en delen. Open toegang tot ondersteuningsmaterialen zal de belangen bij het gebruik en de levering van open source software aanvullen. Vanuit institutioneel perspectief zal open toegang tot IT-ondersteuningsmaterialen minder omstreden zijn dan open toegang tot onderwijs- en leermaterialen of onderzoeksmaterialen.

Daarnaast zullen IT-dienstverlenende afdelingen profiteren van de ervaringen die worden opgedaan door het aanbieden van open access bronnen, waaronder ervaringen met open access beheertools, trainingsbehoeften, gebruikersacceptatie, het bieden van een testomgeving, enz. Echter, de ervaren moeilijkheden bij het implementeren van Creative Commons-licenties betekenden dat IT-dienstverlenende afdelingen er, voor zover ik weet, niet in zijn geslaagd de leidende rol te nemen die ik voorstelde bij het openstellen van de toegang tot hun bronnen.

Twee jaar later voelden ikzelf, Scott Wilson (CETIS) en Randy Metcalfe (JISC OSS Watch) ons in een betere positie om de moeilijkheden bij het omarmen van openheid te waarderen en presenteerden we een paper over Openness in Higher Education: Open Source, Open Standards, Open Access op de ELPub 2007-conferentie. In de paper stelden we dat de contextuele benadering voor het gebruik van open standaarden (die wordt geïllustreerd) kan worden toegepast op beleid en praktijken voor het aanbieden van open content.

Maar is een dergelijke zachte, geleidelijke aanpak, die organisaties aanmoedigt kleine stappen te zetten naar het gebruik van Creative Commons-licenties, de juiste? Kunnen we misschien leren van andere sectoren die een langdurige traditie van openheid en delen hebben?

Open Folk Cultuur Vorige week nam ik deel aan de Sidmouth Folk Week als danser (en komisch personage) voor de Newcastle Kingsmen Sword Dancers . En deze week heb ik een paar dagen vrij als vrijwilliger voor het Bath Folk Festival, waar ik de Bath Folk Facebook-pagina en het BathFolkFest Twitter-account verzorg samen met Nicola McNee en ook werk met Kirsty en Rich Pitkin die video’s van het festival maken die worden gepubliceerd op het Bath Folk Festival YouTube-kanaal . Bij onze planning voor het gebruik van sociale media op het Bath Folk Festival waren we ons bewust van de noodzaak om de rechten van de artiesten te respecteren.

Related: SiteGround — Beginner-friendly shared and managed WordPress hosting with London data centres and fast 24/7 chat support..

Tijdens het eerste Bath Folk Festival Fundraiser-concert (dat plaatsvond op 6 juli) werden alle optredens opgenomen en vroegen we alle artiesten of ze het goed vonden dat we de video op YouTube publiceerden (waar mogelijk vroegen we het vooraf, maar dit was niet altijd mogelijk). Alle artiesten stemden hiermee in, dus konden we de individuele online pharmacy no prescription optredens publiceren evenals een driedelige feature van alle artiesten .

Op het Sidmouth Folk Festival verzorgde Taffy Thomas , de eerste Laureate for Storytelling van het VK, een aantal verhalenvertelworkshops. Hoewel ik geen van de workshops kon bijwonen, zag ik hem wel kort optreden en kon ik een paar foto’s maken, waarvan ik er één vervolgens uploadde naar Flickr en toevoegde aan Taffy’s Wikipedia-pagina (met een passende Creative Commons-licentie). Ik hoorde dat Taffy uitlegde hoe de verhalenverteltraditie is gebaseerd op het doorgeven van verhalen om door anderen opnieuw verteld te worden.

” Neem zoveel als je wilt; gebruik zo weinig als je nodig hebt ” was, begreep ik, zijn advies aan andere verhalenvertellers, maar je moet altijd proberen de bron van je verhalen te vermelden. Is dat niet een prachtige manier om een Creative Commons naamsvermeldingslicentie te beschrijven die anderen formeel toestaat ” om het werk te delen — te kopiëren, distribueren en door te geven; om het werk te remixen — aan te passen; om het werk commercieel te gebruiken, onder de volgende voorwaarde: Naamsvermelding — Je moet het werk vermelden op de manier die is gespecificeerd door de auteur of licentiegever (maar niet op een manier die suggereert dat zij jou of jouw gebruik van het werk onderschrijven.

Our pick: Namecheap — Low-cost domain registration and transfers with free lifetime WHOIS privacy on most TLDs..

” Deze cultuur van delen om anderen te verrijken is diep verankerd in de folkcultuur, met veel artiesten die workshops geven waarin ze hun expertise, kennis, vaardigheden en tips delen. Een voorbeeld van een dergelijke bereidheid om te delen was te zien bij de Late Night Extra-show in Sidmouth, toen de Kingsmen en Gaorsach (een vrouwelijk rapperteam uit Aberdeen – nee, de zwaardtraditie is niet alleen voor mannen!) een show samenstelden met individuele dansen (een long sword dance van de Kingsmen en reels en jigs van Gaorsach-dansers) met als finale een gezamenlijke rapperdans met een 13-sterren lock.

Natuurlijk kan openheid ook riskant zijn. Sommige artiesten willen misschien een veto kunnen uitspreken over video-opnamen als er iets misgaat. Maar de folktraditie neigt ernaar te vinden dat zodra een optreden is gedaan, het aan het publiek toebehoort, met alle gebreken van dien.

En als je de video bekijkt, is het einde, 12 minuten in, een fout of een feature? Conclusies Er kan worden aangevoerd dat hoewel hobbyisten bereid zijn anderen hun activiteiten te laten opnemen en publiceren, dit anders zal zijn voor professionals die rekening moeten houden met zaken als verdienmodellen en duurzaamheid. Maar artiesten op de Sidmouth Folk Week en het Bath Folk Festival zijn onder meer professionals of semi-professionals die de voordelen kunnen zien van het promoten van hun werk door anderen.

Als dit het geval is voor folkies, welke argumenten kunnen dan worden aangevoerd voor ons die in het hoger onderwijs werken om niet vergelijkbare benaderingen te volgen, en bereid te zijn dat lezingen op conferenties bijvoorbeeld als publiek eigendom worden beschouwd? Ik sluit af met een mashup van het eerste Bath Fundraiser-concert dat illustreert hoe anderen (in dit geval Rich en Kirsty Pitkin, die het concert opnamen) meerwaarde kunnen bieden aan dergelijke opnamen, in dit geval voor The Grey Blues, Katherine Mann & Marick Baxter, Martin Vogwell, Northgate Rapper Sword Dancers, Jumping Rooves, Angel Ridge en de Brian Finnegan Band.

1 reactie Kirsty Pitkin op 11 augustus 2011 om 9:34 am Hoi Brian We hebben net nog een video toegevoegd ( http://youtu.be/ypzMDj48r2E ) met de Ierse zangeres Mai Hernon die praat over het verwerven van liedjes binnen de traditionele muziekcultuur en de verantwoordelijkheid van de artiest (en degenen die hen voorgingen) om liedjes te onderhouden en door te geven als een geschenk. Ze vat vrijwel de houding van de gemeenschap ten opzichte van openheid en het delen van materiaal samen.

P.S. A few readers have asked which managed wordpress hosting we actually reach for — it's WP Engine; take a look here if you want the current details.