Copyright ondermijnen (en andere gebrekkige wetgeving)

Het Ondermijnen van Auteursrecht (en Andere Gebrekkige Wetgeving) door Brian Kelly | 4 nov 2014 | Juridisch | 0 reacties Blijf Geïnformeerd: Recente Wijzigingen in de Auteursrechtwetgeving Vorige week hield Jason Miles-Campbell, manager van de JISCLegal-dienst , een lezing getiteld “Blijf Geïnformeerd: Recente Wijzigingen in de Auteursrechtwetgeving” tijdens de CILIPS Autumn Gathering . Jason vatte de wijzigingen in de auteursrechtwetgeving samen die in juli 2014 door het Parlement werden goedgekeurd en op 1 oktober 2014 van kracht werden. De dia (afgebeeld) die Jason gebruikte en die mijn aandacht trok, beschreef hoe: het feit dat ons systeem van communicatie, onderwijs en entertainment niet tot stilstand komt, grotendeels te danken is aan het feit dat in de meeste gevallen inbreuk op auteursrecht historisch gezien genegeerd is. Dit citaat komt uit een bericht dat in 2008 is gepubliceerd. Aangezien de blog verzocht de inhoud niet toe te schrijven, zal ik geen link geven (maar let op: ik heb Google gebruikt om de bron van dit citaat te vinden!) Het citaat was afkomstig van Sir Hugh Laddie , een Britse rechter bij het Hooggerechtshof, advocaat, professor en specialist in intellectueel eigendomsrecht die in 2008 overleed. Het blogbericht suggereerde dat: Op het gebied van auteursrecht zouden twee van Sir Hughs artikelen gelamineerd en op je bureau gelegd moeten worden zodat ze vaak herlezen kunnen worden. Het eerste is zijn Stephen Stewart-lezing uit 1995, “Copyright: Over-strength, Over-regulated, Over-rated”, gepubliceerd in 18 European Intellectual Property Review 253 (1996). en beschreef vervolgens hoe Sir Hugh: de waanzinnige criminalisering van de economische onrechtmatige daad van auteursrechtinbreuk bekritiseerde: “We hebben … het stadium bereikt waarin belastinggeld wordt gebruikt om privérechten te handhaven die velen misschien meer dan voldoende beschermd achten door civiele rechtsmiddelen. Ik moet ook vermelden dat het erop lijkt dat het in de meeste gevallen niet de armen en zwakken zijn die deze strafrechtelijke bepalingen gebruiken, maar de rijken en goed georganiseerden.” Gezien de recente wijzigingen in de auteursrechtwetgeving zou Sir Hugh Laddies opmerking, vele jaren geleden gemaakt, dat “ het feit dat ons systeem van communicatie, onderwijs en entertainment niet tot stilstand komt, grotendeels te danken is aan het feit dat in de meeste gevallen inbreuk op auteursrecht historisch gezien genegeerd is ”, kunnen worden beschouwd als bewijs dat gebrekkige wetgeving uiteindelijk wordt ingetrokken. Ik denk echter dat dit de waarde negeert van de acties die niet alleen zijn ondernomen door degenen die proactief hebben geprobeerd de wetgeving te veranderen, maar ook door degenen die wetgeving hebben genegeerd die duidelijk gebrekkig is, waarbij dergelijke acties geen of minimale schade toebrengen aan anderen. Een Risicobeheersbenadering van Auteursrechtwetgeving Enkele jaren geleden gaf professor Charles Oppenheim een seminar over auteursrecht en institutionele repositories aan de Universiteit van Bath – en hij maakte het publiek doodsbang toen we ons realiseerden dat het meeste van ons werk bij het ontwikkelen van een institutionele repository waarschijnlijk inbreuk zou maken op auteursrecht. Echter, in reactie op een vraag die ik stelde of auteursrechtelijke zorgen de ontwikkeling van de repository zouden belemmeren, zei Charles dat dit niet het geval hoefde te zijn: er is veeleer behoefte aan het begrijpen van de juridische kwesties, maar ook aan het nemen van een geïnformeerde beslissing over acties op basis van een beoordeling van de risico’s en een beslissing of de organisatie bereid was de risico’s te nemen. Charles en ik schreven vervolgens samen een artikel over “ Empowering Users and Institutions: A Risks and Opportunities Framework for Exploiting the Social Web ” waarin we een kader documenteerden voor het nemen van een geïnformeerde beslissing bij het aanpakken van auteursrecht en andere kwesties. Charles en Naomi Korn ontwikkelden vervolgens een Risk Management Calculator als onderdeel van het Web2Rights OER Support Project . Zoals geïllustreerd: als je gebruik wilt maken van een tekstueel document dat niet met een commercieel oogmerk is gepubliceerd, geen klinische inhoud of afbeeldingen van identificeerbare personen of kinderen bevat, maar de herkomst en licentie van de bron onbekend zijn, dan zijn er risico’s verbonden aan het hergebruiken van de bron, maar de risico’s zullen laag zijn. In deze situatie concludeert de toolkit: “[De] Indicatieve Risicowaarde geeft aan dat er enig risico verbonden is aan de inhoud die u wenst te gebruiken. Als uw organisatie risicomijdend is en toestemming zoekt of alternatief materiaal gebruikt, dan moet u overwegen om toestemming te zoeken of alternatief materiaal te gebruiken. ” Wat Hebben We Nog Meer Ondermijnd? Naast auteursrecht zijn er andere voorbeelden van veronderstelde wettelijke vereisten die als gebrekkig kunnen worden beschouwd, zodat het negeren ervan mogelijk is voor degenen die bereid zijn een klein risico te nemen. Cookiewetgeving is een voorbeeld; aangezien de vereiste dat gebruikers moeten ‘opt-in’ voor het gebruik van cookies technisch gebrekkig is gebleken, wordt een gebruikspatroon waarbij website-eigenaren bezoekers eenvoudigweg informeren dat zij cookies gebruiken en de gebruikte cookies en hun doel documenteren, nu algemeen aanvaard als een acceptabele praktijk. Een ander voorbeeld is e-maildisclaimers . Een paar dagen geleden ontving ik een e-mailbericht met een verzoek om informatie dat gemakkelijk kon worden behandeld door het bericht door te sturen. Verklaringen en meningen in deze e-mail vertegenwoordigen mogelijk niet die van het bedrijf. Elk onderzoek, doorzenden, verspreiden en ander gebruik van, of het ondernemen van enige actie op basis van deze informatie door personen of entiteiten anders dan de beoogde ontvanger is verboden. Als u dit bericht per vergissing heeft ontvangen, neem dan onmiddellijk contact op met de afzender en verwijder het materiaal van elke computer. Hoewel ik gerechtigd ben het bericht door te sturen, lijkt het erop dat het verder doorsturen naar anderen die het verzoek om informatie moeten verwerken, verboden is. Maar geeft iemand om zulke juridische fijnzinnigheden? Naast de inbreuken waarvan veel computergebruikers zich in de beginjaren van het Web schuldig maakten, zullen makers van HTML-pagina’s pagina’s hebben gemaakt met links naar andere websites, vrijwel zeker zonder toestemming te krijgen voor het maken van dergelijke links. Maar zelfs in 2008 waren er nog discussies over de vraag of je toestemming nodig hebt om naar iemands inhoud te linken . Conclusies Iets meer dan een jaar geleden vroeg ik “ Do We Want Radical Law-Breaking Librarians? ” De achtergrond van het bericht was een BBC News-artikel dat beschreef hoe “ UK’s top prosecutor defends journalists who break law in public interest “. Het verhaal ging over de rol van journalisten bij het openbaar maken van informatie. Keir Starmer, de directeur van het openbaar ministerie, benadrukte dat het “zeer ongezond zou zijn als je een situatie had waarin een journalist het gevoel had dat hij naar zijn advocaat moest voordat hij een aanwijzing volgde of een vraag stelde “. Het artikel suggereerde verder dat bibliotheekregels die het gebruik van mobiele telefoons willen verbieden waarmee kopieën van auteursrechtelijk beschermde bronnen kunnen worden gemaakt of foto’s van mensen zonder hun toestemming kunnen worden genomen, contraproductief kunnen zijn. Ik zou willen stellen dat de welkome wijzigingen in de auteursrechtwetgeving niet alleen tot stand zijn gekomen door de belangenbehartiging van organisaties zoals Jisc en CILIP, maar ook door de risiconemers. Zalig zijn de risiconemers, want zij banen de weg voor anderen om te volgen! Opmerking: Een paar uur nadat dit bericht was gepubliceerd, attendeerde Andrew Cormack mij op een artikel dat minder dan een week geleden was gepubliceerd en dat beschreef hoe het CJEU