Een metabeleid voor institutionele blogs

Paul vond dat “metrics, beleid en richtlijnen lijken in te druisen tegen de hele vrije vorm van het blogging-ethos, waarbij jezelf uiten via snel en eenvoudig publiceren op het web een belangrijke drijfveer is” en Phil vond dat “afgezien van het feit dat het een nuttige set richtlijnen is om jezelf op koers te houden, zie ik niet echt wat het nut is”. Deze reacties deden me denken aan mijn ervaringen toen ik in januari 1993 (waarschijnlijk) de eerste institutionele webdienst opzette aan de Universiteit van Leeds en begon aan te moedigen om er gebruik van te maken, binnen Leeds en ook in de bredere gemeenschap.

De eerste groep informatieaanbieders was enthousiast en gemotiveerd; zij hadden misschien het gevoel dat ze deelnamen aan een informatierevolutie. Kort daarna begonnen echter de problemen. Na gesprekken met de gebruikersvertegenwoordiger van de afdeling werden de links (gemaakt door een postdoctorale student met HTML-vaardigheden) met tegenzin verwijderd en ontving ik een e-mail met de tekst “Ik blijf geloven dat het web vrij moet zijn.” Bij een andere gelegenheid raakte ik betrokken bij een flame war tussen de Griekse en Turkse verenigingen van naburige universiteiten over de inhoud van een website met een betwiste beschrijving van het eigendom van Cyprus (“hoe sluit ik een website af die leugens vertelt” was de vraag die me werd gesteld).

Die vroege problemen ebden weg naarmate instellingen Acceptabel Gebruiksbeleid ontwikkelden en er een volwassener begrip ontstond van de rol van het web (op een gegeven moment werd gedacht dat intranetten indruisten tegen de cultuur van het web van vrije informatie!) – en het web werd minder spannend en contentmanagementsystemen maakten het moeilijker om content te creëren (grapje?). Ik vermoed dat we vergelijkbare problemen zullen tegenkomen naarmate applicaties zoals blogs en wiki’s het gebruikers gemakkelijker maken om hun eigen content te creëren.

Ik denk ook dat er een gevaar is dat instellingen een zeer conservatieve benadering zullen kiezen bij het aanbieden van dergelijke diensten, om een herhaling van dergelijke problemen te vermijden (of, waarschijnlijker, uit te stellen). Mijn visie hierop is dat ervaren bloggers (degenen die bijvoorbeeld blogbeleid hebben geïnternaliseerd) hun ervaringen zouden moeten delen om een ondersteunende omgeving te bieden voor het aanbieden van institutionele blogs. Paul heeft echter gelijk dat hij waarschuwt voor de gevaren van een te formele benadering.

En ik denk dat een top-down aanbod van blogbeleid waarschijnlijk zal leiden tot een conservatieve benadering, die de diversiteit aan toepassingen van blogs niet erkent en individuele (en groeps)creativiteit beknot. Ik heb één voorbeeld gekregen waarin een senior manager betoogde dat een blog niet binnen een bibliotheek kon worden aangeboden omdat dit de wetgeving inzake gegevensbescherming zou schenden.

Bij het herzien van mijn blogbeleid realiseer ik me dat het een klein aantal elementen bevat: Het doel van de blog De reikwijdte van de blog Het doelpubliek De procedures die kunnen helpen waarborgen dat de blog zijn doelen vervult Daarnaast zou ik waarschijnlijk toevoegen: De ethiek die verband houdt met de blog Dus in plaats van één enkel top-down beleid voor institutionele blogs, vraag ik me af of een betere aanpak zou zijn dat een instelling de kernprincipes identificeert die moeten worden aangepakt, en de verantwoordelijkheden voor beleid dat dergelijke principes omvat delegeert naar een passend niveau binnen de instelling: dit zou groepen zoals het PR- en marketingteam van de universiteit in staat stellen hun eigen set beleidsregels te hebben die kunnen verschillen van die van andere afdelingen, onderzoeksgroepen en studenten.

Gerelateerd: WP Engine — Premium beheerde WordPress-hosting met Britse datacenteropties, staging en 24/7 deskundige ondersteuning..

Zou deze aanpak een balans kunnen bieden tussen de zorgen van de individualistische benadering van de eerste generatie bloggers en de zorgen van de instelling? Of zouden de instellingen en de bloggers gelukkiger zijn als iedereen gebruikmaakte van een extern gehoste dienst?

Dan is het iemand anders’ probleem. 1 reactie Paul Ayres op 1 februari 2007 om 11:00 uur Misschien zijn er hier twee kwesties – instellingen die zich om juridische redenen moeten indekken en individuen die wat moeten nadenken over waarom ze willen bloggen, vooral gezien het enorme verloop onder blogs Het zou mooi zijn om te denken dat het acceptabel gebruiksbeleid van instellingen nu volwassen genoeg is om de belangrijke kwesties die je hierboven noemt aan te pakken door simpelweg “al het bovenstaande is van toepassing op onze nieuwe blogdienst” onderaan toe te voegen, maar dat is misschien niet het geval … het zou goed zijn om te horen hoe Warwick deze kwestie heeft aangepakt Voor het individu is Stephen Downes’ paper over How to be Heard een doordachte bijdrage om mensen naar te verwijzen wanneer ze de vraag “Waarom wil je een blog?” niet kunnen beantwoorden