Wat we kunnen leren van Facebook

Dingen Die We Kunnen Leren Van Facebook door Brian Kelly | 4 okt 2011 | Facebook | 15 reacties Ben je blij, boos of onverschillig over de ontwikkelingen bij Facebook (foto genomen in het Kelvingrove Museum, Glasgow) Kijken naar het bewijs Wat vind jij van de recente ontwikkelingen bij Facebook? Ben je boos en heb je misschien je Facebook-account al verwijderd, zoals een of twee van mijn Facebook-volgers? Of ben je misschien onverschillig of zelfs niet op de hoogte van de recente ontwikkelingen bij Facebook. In dat geval gebruik je Facebook waarschijnlijk gewoon als hulpmiddel en neem je niet deel aan de discussies over Facebook en privacy. Kort voor een reis naar Glasgow dit weekend vroeg ik om suggesties voor plaatsen om te bezoeken en dingen om te doen. Ik besloot mijn drie belangrijkste sociale netwerken te gebruiken om anekdotisch bewijs te verzamelen over het huidige gebruik van Twitter, Facebook en Google+. Als reactie op mijn vraag kreeg ik drie reacties van vier mensen op Twitter (inclusief iemand die suggereerde dat ik Edinburgh moest bezoeken!), 16 reacties van vijftien mensen op Facebook en vier reacties op Google+. Hoewel dat zou suggereren dat Facebook voor mij de meest effectieve sociale netwerkomgeving is, moeten de aantallen reacties worden gerelateerd aan de grootte van het sociale netwerk. Maar aangezien ik 2.583 volgers heb op Twitter, 625 vrienden op Facebook en 417 volgers op Google+, lijkt dit de persoonlijke waarde van Facebook voor mij te bevestigen. Maar hoe zit het met het grotere plaatje? In een bericht getiteld ” Why Facebook’s new Open Graph makes us all part of the web underclass ” van Adrian Smart, onlangs gepubliceerd op de website van de Guardian, betoogde Adrian dat ” If you’re not paying for your presence on the web, then you’re just a product being used by an organisation bigger than you ”. Dit vond ik een zeer elitair artikel, met de suggestie dat: When you own a domain you’re a first class citizen of the web. A householder and landowner. What you can do on your own website is only very broadly constrained by law and convention. You can post the content you like. You can run the software you want, including software you’ve written or customised yourself. And you can design it to look the way you want. wat suggereert dat je een tweederangsburger bent als je voornamelijk je institutionele website gebruikt of, zoals ik, de WordPress.com-site die de gebruikte plugins en de look-and-feel van dit blog beperkt. Eigenlijk ben je erger dan een tweederangsburger: When you use a free web service you’re the underclass. At best you’re a guest. At worst you’re a beggar, couchsurfing the web and scavenging for crumbs. It’s a cliché but worth repeating: if you’re not paying for it, you’re aren’t the customer, you’re the product. In deze elitaire visie lijkt het erop dat je, tenzij je je eigen domein beheert, lid bent van de onderklasse. Het artikel haalt vervolgens uit naar Facebook in het bijzonder. Maar het was amusant toen ik de tweet zag van de Guardian’s @currybet (Martin Belam) die erop wees dat: That “peril of Facebook” post by @ adrianshort has 2,000 Likes and has been read nearly 3,000 times in our Facebook app http://bit.ly/pUKVXP Ja, het lijkt erop dat de “Web underclass” bereid is hun betrokkenheid met hun peers te delen via een Facebook Like of de ommuurde tuin van de Guardian Facebook-app – en in behoorlijk grote aantallen. De Echokamer Vermijden Ik heb een gepolariseerde situatie beschreven waarin berichten de verschillende problemen met Facebook beschrijven, zoals de reeks artikelen die beschrijven hoe Facebook je online volgt, zelfs nadat je uitlogt , Facebook ontkent beschuldigingen van cookietracking , Facebook repareert cookiegedrag na uitloggen en Amerikaanse congresleden vragen de FTC om Facebook-cookies te onderzoeken . Maar hoewel Nik Cubrilovic, auteur van het bericht waarin hij Facebook beschuldigde van het volgen van zijn gebruikers, zelfs als ze uitloggen van het sociale netwerk, vervolgens een bericht schreef over hoe Facebook wijzigingen aanbracht in het uitlogproces, waarin hij beschrijft hoe de betreffende cookies zich nu gedragen zoals het hoort (ze bestaan nog steeds, maar ze sturen geen persoonlijk identificeerbare informatie meer terug nadat je uitlogt), zien we nog steeds tweets waarin de oorspronkelijke bevindingen worden herhaald. We lijken ook andere perspectieven niet te horen, waaronder de opmerking van Facebook-engineer Gregg Stefancik: I’m an engineer who works on these systems. I want to make it clear that there was no security or privacy breach. Facebook did not store or use any information it should not have. Like every site on the internet that personalizes content and tries to provide a secure experience for users, we place cookies on the computer of the user. Three of these cookies on some users’ computers included unique identifiers when the user had logged out of Facebook. However, we did not store these identifiers for logged out users. Therefore, we could not have used this information for tracking or any other purpose. In addition, we fixed the cookies so that they won’t include unique information in the future when people log out. Ik vind dat er behoefte is aan een beter begrip van de complexiteit van de kwesties en de bereidheid om naar de standpunten van anderen te luisteren en niet alleen te reageren op meningen die in ’ echokamers ’ zoals Twitter worden geuit. Wat Kunnen We Leren Van Facebook? Om de discussie verder te brengen dan de Twitter-echokamer wil ik enkele aspecten van Facebook samenvatten die diepgaander zouden moeten worden overwogen. “Seamless sharing” zou een aantrekkelijk concept kunnen zijn : Een recent bericht op de Bashki-blog kondigde ” Facebook Wants to Change the Way You Share ” aan en beschreef hoe ” Facebook wants to remove as much friction from sharing as possible so that it’s seamlessly integrated with a user’s online activity ”. Toen ik de term ‘seamless sharing’ hoorde, deed het me denken aan de visie van JISC, meer dan 10 jaar geleden, voor de Distributed National Electronic Resource (de DNER zoals het aanvankelijk werd genoemd). Zoals ik beschreef in een poster getiteld ” Approaches To Indexing In The UK Higher Education Community ” gepresenteerd op de WWW 9-conferentie in mei 2000: ” The DNER aims to provide seamless access to electronic resources provided by JISC service providers ”. De ideeën in het artikel waren een weerspiegeling van de visie voor de DNER beschreven door Reg Carr, directeur van de Oxford University Library Services, die in een artikel over ” Creating the Distributed National Electronic Resource , betoogde dat ” if the DNER is to deliver the goods in the way envisaged, it will have to do so in a carefully integrated, flexible and seamless way ”. Laten we eerlijk zijn en toegeven dat we in het hoger onderwijs ook streven naar een naadloze deelomgeving. Dit is een positieve term en we moeten voorkomen dat we deze term verkeerd interpreteren. We willen gebruikersinteracties begrijpen en erop reageren : Ik woonde onlangs een bijeenkomst bij over learning analytics, wat Wikipedia beschrijft als ” the measurement, collection, analysis and reporting of data

P.S. A few readers have asked which backup & site migration we actually reach for — it's BlogVault; take a look here if you want the current details.