Het gaat er niet om wat je doet, maar dat je het gedaan hebt

“It Ain’t What You Do, It’s The Fact That You Did It” door Brian Kelly | 2 jan 2012 | Social Web | 4 reacties Er is een neiging om de voordelen te benadrukken van tastbare activiteiten die een aanzienlijke investering van tijd en energie vergen: het uitvoeren van de wetenschappelijke experimenten; het interviewen van de belanghebbende gemeenschappen; het schrijven van het onderzoekspaper; het ontwikkelen van de software; het organiseren van de evenementen; enz. Buiten de hogeronderwijssector zien we dit bijvoorbeeld in de New Year’s Honours-lijst, waarin staat hoe “ In totaal zijn 984 mensen aanbevolen aan The Queen voor een onderscheiding. 70 procent van de ontvangers zijn lokale helden, die uitstekend werk hebben verricht in hun gemeenschappen “. Je wint geen prijs of krijgt geen promotie voor een triviale klus, toch? Ik wil niet kritisch zijn op mensen “ die uitstekend werk hebben verricht in hun gemeenschappen “ – hoewel, zoals beschreven in de Observer “ Het is veel moeilijker om de redenatie achter de toekenning van een ongekend derde van de ridderorden aan bankiers en zakenmensen te zien, waaronder Paul Ruddock, een hedgefondsmanager en Tory-donor die profiteerde van de ondergang van Northern Rock “. Maar in plaats van dit voor de hand liggende politieke punt te maken, vind ik dat er ook behoefte is om na te denken over de implicaties van de kleine beslissingen en acties die we allemaal kunnen nemen en die invloed kunnen hebben op de samenleving waarin we leven. Dit geldt duidelijk in de parlementaire democratie waarin we leven. Vorig jaar nam ik deel aan onze democratische processen door te stemmen bij de algemene verkiezingen. En hoewel het waar is dat ik ontevreden ben met de uitslag en de daaropvolgende gevolgen, weet ik dat dat is hoe de westerse democratie werkt en dat ik de implicaties van mijn stem voor de Lib Dems zal moeten accepteren, om de Conservatieven in Bath buiten de deur te houden. Stemmen bij algemene verkiezingen elke vier tot vijf jaar wordt geaccepteerd als de manier waarop de parlementaire democratie in het VK werkt. Maar het is me onlangs opgevallen dat we ook vergelijkbare effecten zien in de online wereld, waarin de kleine acties van individuen een significante invloed kunnen hebben in zowel de online als de offline (echte) wereld. We zien dit bij Google-zoekopdrachten, waarbij de eerste reeksen resultaten worden beïnvloed door het aantal links naar de pagina’s. Mensen die webpagina’s maken met links naar andere pagina’s helpen dus om te stemmen voor pagina’s die bovenaan een Google-zoekopdracht worden weergegeven. De invloed van individuele webpagina-auteurs is nu waarschijnlijk vrij minimaal, omdat Search Engine Optimisers een verscheidenheid aan andere technieken zullen gebruiken om Google’s zoekalgoritmen te manipuleren. De sociale media bieden echter een alternatief middel waarmee eenvoudige acties invloed kunnen hebben. De Facebook-pagina van de University of Oxford informeert ons dat er “349.820 likes” zijn en “5.549 praten over de pagina”. Als we kijken naar de meest recente Facebook-statusupdate voor de pagina, de seizoensgroeten van de instelling, kunnen we zien dat 707 mensen dit hebben geliket en dat er 192 reacties zijn geplaatst. De implicaties van lichtgewicht activiteiten zoals het liken van een bron, het favorieten van een bron of het volgen van een gebruiker vielen me op na de recente update van de Twitter-website (en de Twitter-client op mijn iPod Touch). De activiteiten van mensen die ik volg op Twitter worden nu gemarkeerd, dus zoals geïllustreerd kan ik zien hoe het Twitter-account van het J Paul Getty Museum een tweet van Carl Silva heeft gefavoriet, hoe Garret McMahon Elaine Byrne en Clay Shirky is gaan volgen, en James Burke en Mike Gulliver volgen nu Rupert Murdoch. In juni 2010 suggereerde Christina Rogge manieren waarop we BUILDING A COLLECTIVE INTELLIGENCE WITH TWITTER konden aanpakken en in november beschreef een bericht op de Mashable-blog How Hashtagging the Web Could Improve Our Collective Intelligence . Ook vorig jaar suggereerde Anthony Deacon manieren om Using Facebook Groups to Harness Collective Intelligence . Bij de algemene verkiezingen van 2010 waren er 10.706.647 stemmen voor de Conservatieven, 8.604.358 voor Labour en 6.827.938 voor de Liberal Democratic Party (inclusief één van mij). Er zijn ook 349.831 Likes van de Facebook-pagina van de University of Oxford, ook inclusief één van mij. Ik vraag me af of mijn triviale activiteiten op sociale-mediasites een productiever resultaat zullen hebben dan mijn stem bij de laatste verkiezingen? En hoewel we nog steeds mensen nodig zullen hebben om “ uitstekend werk te verrichten in hun gemeenschappen “, moeten we ook onthouden dat, tot op zekere hoogte: “ It ain’t what you do, it’s the fact that you did it. That’s what’s gets results. “ Het “it” kan een streepje op een stembiljet zijn of een klik op een Like- of +1-knop. Activisten begrijpen het belang van de noodzaak om mensen te overtuigen hun stem uit te brengen bij verkiezingen. We zullen het potentiële belang van vergelijkbare kleinschalige acties in de online omgeving moeten begrijpen. Twitter-gesprek van Topsy: [ View ] 51.379915 -2.331708 4 reacties John Kirriemuir op 5 januari 2012 om 11:41 am Mogelijk het meest zichtbare voorbeeld van google-zoekopdrachten, links en politiek komt met de zeer nauwe runner-up in de Iowa Caucus, Rick Santorum. Als je zijn naam nog niet hebt gegoogeld, dan kunnen de resultaten (onverwacht) NSFW zijn. Meer over hoe dit is ontstaan staat hier: http://en.wikipedia.org/wiki/Campaign_for_%22santorum%22_neologism In de (zeer) onwaarschijnlijke uitkomst dat hij POTUS wordt, vraag ik me af of hij een of andere vorm van uitvoerende macht kan aanwenden om Google zijn “probleem” te laten elimineren.