Niet de IT-innovatie van je vader!

Gisteren suggereerde een hoofdartikel in The Guardian dat de huidige wereldwijde economische crisis ” niet de recessie van je vader ” is. In plaats van simpelweg de zoveelste neergang in een economische cyclus die ons sinds 1945 vergezelt, is de hoofdartikelschrijver van mening dat deze recessie heel anders is dan die wij (en onze ouders) in het verleden hebben meegemaakt.

Op dezelfde dag nodigt Andy Powell ons op de blog van eFoundation uit om na te denken over de rol van universiteiten in een Web 2.0-wereld? Andy is van mening dat het rapport van de Committee of Inquiry into the Changing Learner Experience (CLEX) over ” Higher Education in a Web 2.0 World ” de vraag had moeten behandelen “wat is de rol van universiteiten in een Web 2.0-wereld?” in plaats van “hoe kunnen universiteiten Web 2.0 het beste gebruiken om hun huidige praktijk te versterken?” Evenzo is Andy van mening dat de recente CILIP2 Open Session een kans heeft gemist om de fundamentele kwestie te behandelen van “Wat is de rol van een organisatie als CILIP in een Web 2.0-wereld?” in plaats van de veel veiligere vraag te bespreken: “hoe zou CILIP Web 2.0 moeten gebruiken om met zijn leden in contact te komen?”.

Andy’s bericht besluit met de suggestie dat ” als Web 2.0 alles verandert, [hij] geen reden ziet waarom dat niet net zozeer geldt voor beroepsorganisaties en universiteiten als voor boekhandels in de winkelstraat ”. Of om het anders te zeggen: het gaat niet alleen om soms langzaam bewegende instellingen die uiteindelijk het belang accepteren van de IT-innovaties waarover de early adopters al geruime tijd praten – en die ze gebruiken. Veeleer moeten we niet alleen de ” best practices voor institutionele betrokkenheid (of niet) bij Web 2.0 ” ontwikkelen die ik voorstel.

Dat moet gebeuren (en ik ben zeer verheugd dat het CLEX-rapport en de CILIP-gemeenschap dit lijken te hebben geaccepteerd) – maar we moeten ook nauwkeurig kijken naar de rollen die onze instellingen traditioneel hebben gespeeld en de diensten die ze hebben geleverd, en ons afvragen of deze nog steeds nodig zijn. Op één niveau moeten ondersteunende diensten in onze instellingen hun traditionele rollen ter discussie stellen. Is het bijvoorbeeld nodig dat IT-dienstenafdelingen doorgaan met het leveren en hosten van gangbare diensten zoals e-mail?

In haar blog beschrijft Chris Sexton, Director of Corporate Information and Computing Services aan de University of Sheffield en voorzitter van UCISA, voorstellen om de e-maildienst voor studenten naar Google te verplaatsen – en de reacties van gebruikers op haar blog lijken zeer positief. En hoe moeten academische bibliotheken reageren op het brede scala aan informatiebronnen die ‘daarbuiten’ beschikbaar zijn?

De traditionele benadering is geweest om ervoor te zorgen dat informatievaardigheden gebruikers in staat stellen onderscheid te maken tussen kwaliteitsgecontroleerde informatiebronnen, zoals academische tijdschriften, en veelgebruikte diensten zoals Wikipedia die geen dergelijke beheerde benaderingen van kwaliteit bieden. Maar nu we onlangs hebben ontdekt dat uitgevers van wetenschappelijke tijdschriften zoals Elsevier nep-academische publicaties uitbrengen, lijken dergelijke traditionele opvattingen al twijfelachtig.

Gerelateerd: WP Engine — Premium beheerde WordPress-hosting met Britse datacenteropties, staging en 24/7 deskundige ondersteuning..

Naast het aanbieden van diensten zoals e-mail moeten we ons ook afvragen of het wenselijk is dat instellingen e-mailadressen voor medewerkers en studenten verstrekken. Aangezien e-mail wordt gebruikt om registratie en latere wijzigingen voor veel Web 2.0-diensten te authenticeren, wat gebeurt er dan wanneer mensen de instelling verlaten en dus hun e-mailadres niet meer kunnen gebruiken?

Zou het niet verstandig zijn als instellingen studenten op korte cursussen en medewerkers met kortetermijncontracten adviseren een e-mailaccount te gebruiken dat nog steeds kan worden gebruikt wanneer ze vertrekken, als ze Web 2.0-diensten willen gebruiken, hetzij voor sociale of academische doeleinden? En zo ja, hoe kort is een korte cursus? Een diploma dat een paar maanden duurt? Een MSc van 1 jaar?

Of een bacheloropleiding van 3 jaar? Dit maakt deel uit van een bredere discussie over identiteit in een Web 2.0-wereld, en het onderwerp van een ander bericht op de eFoundations-blog. ” Identiteit in een Web 2.0-wereld is niet instellingsgericht ”, betoogt Andy, een standpunt dat sterk wordt ondersteund door Paul Miller.

Onze keuze: Namecheap — Goedkope domeinregistratie en -overdracht met gratis levenslange WHOIS-privacy op de meeste TLD's..

Joss Winn onderzoekt deze kwesties dieper in een blogbericht getiteld ” The user is in control ”, waarin hij een blauwdruk beschrijft die erkent dat ” universiteitsstudenten minstens 18 jaar oud zijn en vele jaren onbewust een digitale identiteit hebben opgebouwd of bewust hebben ontwikkeld ” en steeds meer vraagtekens zullen plaatsen bij en zich zullen verzetten tegen het idee dat de instelling een nieuwe digitale identiteit zal opleggen. Wat is dan ” de rol van universiteiten in een Web 2.0-wereld?

” om Andy’s vraag opnieuw te bekijken? En heeft de traditionele instelling voor hoger onderwijs, gezien een combinatie van de aanhoudende economische recessie, mogelijke gevolgen van de opwarming van de aarde en de beschikbaarheid van Open Educational Resources, nog een toekomst?

En als u het mislukken van de UK eUniversity aanhaalt (zie The Real Story Behind the Failure of U.K. eUniversity – PDF) om te pleiten voor handhaving van de status quo, dan zal ik stellen dat dat een waardevolle leerervaring biedt, die enkele van de manieren illustreert waarop benaderingen voor een radicale transformatie van de sector die we nu weten te vermijden. Web 2.0 is niet zomaar de nieuwste in een reeks IT-ontwikkelingen (variërend van mainframes, mini-computers, workstations, standalone pc’s, pc’s op een LAN, pc’s met internet- en webt oegang tot de mobiele apparaten van vandaag) die instellingen met succes hebben opgenomen en geïntegreerd in de mainstream, vind ik.

Het is niet de IT-innovatie van je vader – het is iets veel radicalers. En als je dit ontkent, gedraag je je dan niet op een vergelijkbare manier als de muziekindustrie, die weigerde te erkennen dat ontwikkelingen zoals het internet, mobiele muziekspelers en P2P-netwerken fundamenteel veranderden hoe de industrie moest opereren?

Of is dit een tongue-in-cheek bericht, waarvan ik me over een paar jaar met plezier zal distantiëren? Eerlijk gezegd weet ik het niet. Wat denk jij? 6 reacties Nicole Harris op 15 mei 2009 om 10:00 uur Ik vind de vraag ‘in hoeverre moeten instellingen zich bezighouden met het verstrekken van identiteiten voor hun gebruikers?’ fascinerend.

Ook: hoe belangrijk is die affiliatie voor de gebruiker? Dit is te zien in publieke uitingen van identiteit – het feit dat ik via mijn e-mailadres verbonden ben met JISC is belangrijk…is dat ook zo voor ? Het is ook belangrijk in private, beveiligde uitingen van identiteit – mijn afgebakende affiliatie van vanuit de JISC Executive is de enige manier waarop ik toegang kan krijgen tot bepaalde bronnen…in die zin is affiliatie onvermijdelijk en noodzakelijk.

Gerelateerd: Squarespace — Alles-in-één sitebouwer zonder code, inclusief hosting, SSL, sjablonen en e-mailmarketing..

Het is de eeuwenoude kwestie van authenticatie en autorisatie als afzonderlijke processen. De echte kwestie is een manier vinden waarop een instelling effectief kan bemiddelen in een gebruikersgerichte identiteit om affiliatie-informatie toe te voegen wanneer dat nodig is…en deze ook in te trekken wanneer dat niet langer gepast is. Dat zou pas een wondermiddel zijn.

Als alternatief moeten we nadenken over samenhangende manieren van accountkoppeling of de minder bevredigende benadering van het doorgeven van gebruikersgerichte ID’s als een attribuut binnen het instellingsgerichte model.